สวัสดีครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ขอใช้ตรงนี้เป็นที่ระบายละกันนะครับ ... ขี้เกียจไปเขียนที่อื่นครับ

 

 

ยังไงเสียที่นี่ก็เป็นบ้านอีกหลังของผมเช่นเดียวกับทุกๆท่านที่เข้ามาอ่าน

 

 

 

 

ไว้ชีวิตมีความสุนทรีย์กว่านี้แล้วจะกลับมาเขียนนะครับ .... สัญญาไว้เยอะเลยครับว่าจะกลับมาเขียนนั่นนู่นนี่ที่อยากเขียนครับ

 

 

 

 

ช่วงชีวิตของผมช่วงนี้มีแต่ลุ่มๆดอนๆครับ หลังจากที่ฝ่าฟันมรสุมทางการเงินมานักต่อนัก ตั้งแต่พฤษจิกายนปี 51 มาจนถึงวันนี้ ก็ยังกัดฟันทำงานเพื่อหาเงินมาจุนเจือทีมงานให้มียาไส้กันต่อไปในแต่ละเดือน ซึ่งก็ยังไม่พอยาไส้ใครเสียซักเท่าไหร่นักครับ

 

 

 

จะว่าไปแล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายนักกับการวิ่งตามความฝัน ถึงแม้จะมีความสุขกับการที่ได้ตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างเช่นที่ตัวเองฝันไว้ แล้วก็ทำความฝันนั้นให้เป็นจริง

 

แต่ความฝันนั้น ยากยิ่งนักที่จะได้มา .... หากแต่ยากยิ่งกว่าที่จะรักษามันเอาไว้ครับ

 

 

 

ทีมงานจาก 70 คน ปัจจุบันนี้มีน้อยกว่า 30 คน และลดจำนวนลงเรื่อยๆในทุกๆเดือน ซึ่งก็มีข้อดีอย่างคือลดค่าใช้จ่ายลงอย่างมหาศาล จากที่ต้องหาเงินเจ็ดหลักมาเป็นหาเงินต่ำกว่า ห้าแสนบาทต่อเดือนเืพื่อมาเีลี้ยงทีมงาน แต่เงินในระดับนั้นต้องแลกมาด้วยงานที่ถาโถมเข้ามามหาศาล

 

จากเดิมที่ไม่เคยเปิดรับงานนอกเท่าไหร่เพราะมันทำให้ทีมงานต้องทำงานเป็นเท่าทวี กลายเป็นว่าทีมงานต้องทำงานหนักขึ้นและกินระยะเวลายาวนานยิ่งขึ้น

 

ยิ่งด้วยการเมืองระส่ำระส่ายที่ส่งผลกระทบกับบริษัทอื่นๆมากมาย ทำให้หลายๆเจ้ากว่าจะจ่ายเงินได้เล่นเอาทีมการตลาดกระอักออกมาเป็นสายเลือด

 

ทีมงานดีๆเริ่มลดน้อยลง นั่นหมายถึงจำนวนงานที่จะรับก็ต้องคำนึงถึงพละกำลังในการรับงานในแต่ละชิ้นแต่ละส่วนด้วย ยิ่งแถมงานแต่ละชิ้นกำไรก็อาจจะได้ไม่ถึงหลักแสน แถมต้องใช้เวลาในการทำเฉลี่ย 2-3 อาทิตย์ต่อชิ้นแล้ว ยิ่งหมายความว่าจะต้องรับงานวิดิโอ โฆษณา ฯลฯ ให้ได้ 4-6 ตัวเป็นอย่างต่ำ

 

บางครั้งเราก็ล้าครับ ในขณะที่ตัวผมคนเดียวนั้นจะหาเงินส่วนตัวเข้ามาได้ประมาณ 3-4 หมื่นบาทต่อเดือนมาเสริม ก็เปรียบเสมือนกับเป็นน้ำหยดเดียวที่ตกไปยังทะเลทรายผืนใหญ่ที่กว้างไกลไปจนสุดลูกหูลูกตา ไหนจะหนี้สะสมที่ต้องเคลียร์อีกหลายล้านบาท

 

ทั้งๆที่รายการกำลังไปได้ดี มียอดผู้ชมจะแตะล้านคนต่อเดือนในอีกเดือนสองเดือนนี้ แต่มันยังไม่สามารถสร้างเม็ดเงินได้อันเนื่องมาจากการแข่งขันทางราคากับเว็บที่แทบไม่มีการลงทุนใดๆเลย

 

ผมก็เลยต้องทำงานหนักขึ้น ทั้งขายงาน ทั้ง Production ทั้งลงลุยเองและให้ทีมงานลุย

 

 

ช่วงนี้มีโปรเจ็คหลายตัวไปเสนอช่อง FreeTV แต่อาจจะต้องรอไปอีกซักพักหว่าจะได้เริ่มงานจริงๆ

 

แล้วนั่นก็คือว่าหากโปรเจ็คผ่านแล้วอีกต่างหาก

 

 

 

บางทีมันก็ทำให้ผมเศร้าใจที่เห็นทีมงานอีกคนหมดแรงที่จะสู้ต่อไป ... แล้วก็อีกคน แล้วก็อีกคน แล้วก็อีกคน หายไปเรื่อยๆ คนที่เคยร่วมลุยกันมา ร่วมอดหลับอดนอน ร่วมบู๊ออกกอง ทำกราฟฟิก ตัดต่อ ทำโปรเจ็คเสนอ

 

บางทีแล้วโลกมันอาจจะไม่ต้องการให้เราอยู่ เพราะรู้ว่าเราอยากทำสิ่งที่ดีกว่าเสมอๆ

 

เรามองไปรอบๆก็จะเห็นว่ามันมีแต่เรื่องน่าละอายใจต่อบาป มีแต่คนโป๊ๆเปลือยๆออกมาโชว์นมโชว์ต้มเต้นหน้ากล้อง เห็นละครตบตีกัน เห็นรายการทีวีที่ต้องถือสินค้ามายกแม่น้ำทั้งหาพูด เห็นข่าวการเมืองที่มีแต่คนทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวัน

 

แล้วนั่นคือสื่อที่ลูกหลานเราจะเสพหรือเปล่า ? จะให้เขาเกิดมาเห็นสิ่งเหล่านี้อยู่ตลอดเวลาหรือเปล่า

 

มองดูคนทำดีค่อยๆตาย บริษัทดีๆปิดตัวลงไปเรื่อยๆหรือไม่ก็หันเหตัวเองไปสู่ระบอบดั้งเดิมของสัมคมอันจอมปลอม เห็นแต่ความโลภและละโมภโดยการเอาเปรียบผู้ชมอย่างไม่ลดละ สร้างกงจักรให้ดูเป็นดอกบัว

 

 

คิดแล้วบางทีก็นึกน้อยใจที่ตัวเองอาจจะทำได้เพียงเท่านี้ ... เหมือนทำงานอยู่ในกองไฟ ... ทำไปก็ค่อยๆไหม้ตัวเองให้เกรียมเป็นเถ้าถ่ายอย่างช้าๆ

 

 

ตัวผมเองก็คงยังต้องปักหลักสู้ต่อไป ... เพราะหากผมไม่เชื่อในการสร้างสรรค์สิ่งที่ดีกว่าอยู่เสมอๆแล้วใครจะเป็นคนทำ ... จะมีเศรษฐีหน้าไหนจะลุกขึ้นมาเล่าขานเรื่องราวต่างๆมากมายในสังคมให้กับอนุชนรุ่นหลังได้ดูว่าสังคมไทยก็มีด้านดีๆอยู่

 

เข้าใจเลยว่าที่คุณพ่อทำมานั้นมันต้องแลกด้วยเลือด ด้วยเนื้อ ด้วยความทุกข์ ความอดอยาก ความทรมานขนาดไหนกว่าจะก้าวมาเป็นที่นับถืออย่างทุกวันนี้ .... 40 ปีที่ทำงานมาก็ยังคงต้องต่อสู้อยู่อย่างไม่ลดละกับมารจำนวนมากที่จ้องจะทำให้เรากลายเป็นขอทานข้างถนนทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

 

 

รู้สึกล้าไปหมดทั้งตัว น้ำหนักลดไปจนไม่เคยคิดจะนับแล้วว่ากี่กิโล ผิวหนังทั้งหลังลอกจากการออกไปทำงานกลางแดดทั้งวัน มึนกับการประชุมซ้ำๆซากๆจากพวกลูกค้าที่ไม่เคยคืบหน้าไปไหน เจ็บปวดกับการจากไปของคนดีๆที่เราอยากให้เค้าได้ดี ได้ทำสิ่งที่เป็นตัวของตัวเอง

 

บางทีก็อยากจะร้องไห้ .... บางทีก็อยากจะหัวเราะ .... บางทีก็อยากจะหายไปจากโลกใบนี้เสีย

 

 

กลับไปใช้ชีวิตพเนจรอย่างที่เคยเป็น .... เป็นมนุษย์ไร้พันธะใดๆ

 

 

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคนเห็นแก่ตัว เอาแต่ได้ หนีความจริงในชีวิต หนีปัญหา ทิ้งเพื่อน ทิ้งทุกสิ่งที่เคยสร้างมา

 

 

แต่ทางข้างหน้ายังมืดมนนัก .... มืดเสียจนเหมือนหลับตาเดิน เหมือนก้าวเข้าไปสู่ประตูนรก

 

 

 

 

แต่ยังหรอก .... หากไม่เป็นผุยผง .... ผมก็ยังไม่หยุด .... หากผมยังไม่ตาย .... ผมก็ยังไม่สิ้นไร้ไม้ตอก

 

 

 

ยังต้องสู้ทนกล้ำกลืน สู้ทนฝืนชะตา สู้ทนแรงริษยา สู้ทนทุกอุปสรรค์

 

 

 

เพราะความเชื่อล้วนว่าหากเราทำดีที่สุดในทุกๆวินาที .... มันจะต้องได้อะไรดีๆกลับมาให้เราได้บ้างนั่นแหล่ะครับ

 

 

 

 

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดถึงคำว่ากำไร ... หากต้องการก็ไปเป็นเซเลบอยู่ตามงานต่างๆ เทียวไร้เทียวขื่นเก็บเงินเบี้ยกินไปนานแล้วครับ ... เราคิดดี ทำดี ทำอย่างตั้งใจแล้ว ... เราก็ต้องทำมันให้ถึงทีุ่สุด

 

 

ถึงแม้ที่สุดมันจะมาถึงทุกวันก็เถอะ .... ก็ต้องดันมันไปเรื่อยๆ

 

 

 

วันนี้นั่งอ่านบล็อกฝรั่งคนหนึ่งที่เรียนภาษาไทยจากการดู FuKDuK เพียงอย่างเดียว

 

นั่งน้ำตาตลอเบ้า .... เหมือนกับเป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้ตัวเองยังมีกำลังวังชาให้ทำงานต่อไป เพราะเชื่อว่าอย่างน้อยก็มีคนหนึ่งคนที่ได้ประโยชน์จากสิ่งที่เราทำอยู่

 

 

 

ให้คนอื่นดู .... ไม่มีใครเข้าใจว่ามันสำคัญตรงไหน .... ทีมงานไม่ได้รับรู้ว่าสิ่งนี้สำคัญตรงไหน

 

 

แต่สำหรับผมมันยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าคนดูละครทีวีสิบล้านคนพร้อมกันเลยครับ .... แค่เค้าเขียนว่าเค้าได้ประโยชน์จากมันมากมายแค่ไหน เค้ารู้จักรายการแทบทุกตอน ทุกรายการ ทั้งที่ไม่รู้ภาษาไทย

 

 

 

มันทำให้ความแห้งแล้งในใจได้รับความชุ่มช่ำ ทำให้มีแรงฮึดที่จะสู้ มีกำลังที่จะสร้างสังคมสื่อที่ดี ที่เป็นอิสระอย่างแท้จริง

 

 

 

ยังไงผมก็ยังไม่จากไปไหนหรอกครับ .... ผมสู้มาขนาดนี้แล้ว .... เดินมาไกลมากๆแล้ว

 

 

 

 

 

 

ขอให้มีความหวังอย่างนี้เกิดขึ้นทุกๆวัน ทุกๆที่ ..... แค่นี้ก็จะสู้ให้ถึงที่สุดครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านเรื่องไร้สาระของผมมาจนจบนะครับ ..... วันนี้ออกจะเพ้อเจ้อเอามากๆครับ แทนที่จะเป็นความบันเทิงเริงใจ หรือเรื่องสาระดีๆอย่างเช่นที่เคยเขียนมา ... แต่ผมเองก็ไม่รู้จะพูดกับใครครับ ... ไม่อยากไประบายให้ทีมงานฟังเพราะพวกเค้าเองก็แบกรับอะไรต่อมิอะไรที่ผมทำให้เยอะแล้ว .... ยิ่งครอบครัวผมก็ยิ่งไม่อยากไประบายเพราะรู้ว่าครอบครัวผมเองก็ต้องต่อสู้ในสิ่งเดียวกันนี้อยู่ แถมหนักหนากว่าผมอีกเป็นเท่าทวีคูณ ..... เพื่อนๆเองก็คงไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด .... ก็คงมีที่นี่แหล่ะครับ ที่ผมจะแอบมาพักยกระบายอะไรต่อมิอะไรได้บ้าง ยังไงต้องขอบคุณนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.ไหนๆก็ไหนๆแล้วก็เลยเอารูปมาฝากกันบ้างครับ

 

นี่ก็เป็นอีกสื่อที่ผมก็ยังทำงานหลังขดหลังแข็งกับมันอยู่ครับ เพื่อให้มันออกมาดีที่สุดครับ

สำหรับมือใหม่ในวงการเกมส์แล้ว .... ก็ต้องเรียนรู้อีกมากครับ แต่ก็ตั้งใจทำให้ดีที่สุดครับ

 

ไปสอนน้องรักเรียนจากหลายๆโรงเรียนในจังหวัดสตูลให้ทำหนังสั้นเป็นครับ เป็นโครงการร่วมของ ม.กรุงเทพ ร่วมกับ กระทรวงวัฒนธรรมครับ

 

ตอนนี้มีรับจ้างผลิตรายการทีวีครับ ตอนนี้กำลังถ่าย Pilot รายการไปเสนออยู่ครับ

 

 

ถ่ายทอดสดทางอินเตอร์เน็ตกับงาน Technet MSDN ของ Microsoft งานนี้ก็เต็มวัน เต็มเหนี่ยวกันเลยทีเดียวครับ

 

 

ไปเป็นช่างภาพ + ถ่ายทอดสด งานแต่งงานพี่เม่น + พี่ีจี้ http://ange.diaryis.com/ แห่ง Diaryis ครับ คุ้นๆหน้าบาทหลวงนะครับ : )

 

 

ไปถ่ายทอดสดออกอินเตอร์เน็ตงาน TwitCM ครับ

 

 

เมย์กี้ http://aki-ez.diaryis.com/ ถ่ายรูปผมในวันถ่ายรูปหมู่ครอบครัวครับ

 

 

งานวันเกิด ออนชอน http://dippy.diaryis.com/ น้องสาวผมเองครับ : )

 

 

Maryjane เพื่อนฟิลิปินส์ มาเที่ยวเมืองไทยครับ เลยพาเที่ยวครับ

 

 

สัมภาษณ์ลุงปรัชญา ปิ่นแก้ว ออกรายการ FuKDuK Live ครับ

 

 

หนึ่งในโปรเจ็คละคร Sit-Com ที่กำลังเสนอทางช่อง FreeTV อยู่ครับ เป็นโปรเจ็คลูกรัก FuKDuK ที่สุ้ฝ่าฟันมานานเพื่อให้เกิดครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณครับ   สวัสดีครับ

adamy
18 เม.ย. 2010 เวลา 00:00 น.

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่