สวัสดีครับ

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ได้โอกาสมีเวลา(ไม่)ว่างจึงอดไม่ได้ที่จะแวะเข้ามาเขียนอีกครั้งครับ ... ความจริงแล้วจะเรียกได้ว่าห่างหายไปนานมากแล้วก็คงไม่ผิดครับ ... ห่างหายนั้นสำหรับผมคงไม่ใช่คำว่าเลิกลาจากกันไปหรอกครับ เพียงแต่เมื่อเราทุกท่านมีวิถีทางที่จะต้องเดินไป .... มันก็เป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้วครับที่เราจะต้องเดินตามทางนั้น .... แต่ก็เมื่อโอกาสที่เส้นทางเหล่านั้นจะชักนำเราเข้ามาสู่จุดเดิมที่เราเคยยืนอยู่ ....

 

 

มันก็น่ายินดีไม่ใช่น้อยครับ : )

 

 

 

 

 

 

ช่วงชีวิต

 

 

 

จะว่าไปแล้วหากย้อนกลับไปอ่านไดอารี่ผมทุกๆหน้า ... อาจจะค้นพบว่าแท้จริงแล้วชีวิตผมนั้นอาจจะหาสาระอะไรไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำครับ ...

 

 

เหตุใดหรือครับ ?

 

 

 

เพราะชีวิตของผมนั้นเป็นโรคมองแต่ด้านลบ มองหาอำนาจ มองหาวาสนา และอะไรลมๆแล้งๆอยู่อย่างสม่ำเสมอ

 

 

จะมีก็เพียงความเชื่อส่วนบุคคลที่ทำให้เราเดินไปข้างหน้าอย่างชาญฉกาจได้

 

 

 

แต่นั่นมันก็เหมือนเอาไม่จิ้มฟันไปยันมหาสมุทรแปซิฟิคนั่นแหล่ะครับ .... ซักพักหนึ่งมันก็จะหักสะบั้นลงเสมอ

 

 

 

เรียกได้ว่าชีวิตของผมอาจจะมีความสุขในการขวางโลก ขวางถนนหนทาง ขวางทางน้ำทางปืน ขวางความเชื่อแต่เดิมก็ได้ครับ

 

 

 

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่เคยพอใจอะไรกับชีวิตเสเพลตลอด 25 ปีที่เกิดมา ชอบเรียกร้องเอาสิ่งอื่นอยู่เสมอๆ และนั่นก็ทำให้เรามายืนอยู่ที่อีกที่หนึ่งที่เราจะต้องฟ่าฟันอะไรบ้าๆบอๆและบอบช้ำจากการอยู่เช่นนี้เรื่อยๆไม่รู้จักจบสิ้น

 

 

 

เช่นช่วงนี้บริษัทของผมมีพนักงานไม่ถึง 20 คน ... ด้วยความที่ผมตั้งหน้าตั้งตาทำสิ่งที่เชื่อ ทำให้เลี้ยงพวกเค้าไม่ได้ .... จาก 70 คนที่มีความสามารถก็กลับเหลือ ไม่ถึง 20 คนที่ทุกวันนี้นั่งมองหน้ากันก็ยังไม่ค่อยเชื่อผมเสียเท่าไหร่ว่าผมจะหาเงินเลี้ยงพวกเค้าได้

 

 

 

หรืออาจจะเป็นการที่ผมพยายามจะนำเสนอสื่อที่เราอยากจะเล่าจริงๆ ให้คนได้เลือกรับสื่อทางเลือกที่ดี .... ซึ่งโลกของเราอาจจะไม่ได้ต้องการมันจริงๆก็เป็นได้

 

 

 

หรือการที่ผมจะเป็นลูกหรือแฟนที่ดี ? .... ผมก็ยังสงสัยในข้อนี้อยู่เหมือนกันครับว่าผมทำหน้าที่ตรงนี้ได้จริงหรือเปล่า ?

 

 

 

หรือไม่ก็เป็นการที่ผมไปสอนนักเรียน ไปจัดรายการวิทยุ ไปเป็นวิทยากร ไปบรรยาย ไปช่วยเปลี่ยนกฏหมาย ไปช่วยงานสังคม ฯลฯ

 

 

 

ความจริงแล้วมันมีความจำเป็นที่จะต้องมีผมไปอยู่ ณ จุดๆใดจุดหนึ่งของโลกหรือเปล่า ?

 

 

 

ถ้าวันใดวันหนึ่งผมโดนน้ำป่าพัดไป .... แล้วก็หายไปเลย

 

 

 

 

มันก็คงไม่ต่างอะไรมากนักกับโลกหนึ่งใบ ไม่ใช่อย่างสืบ นาคะเสถียร ไม่ใช่อาจารย์เสรี หวังในธรรม หรือคุณชายคึกฤทธิ์ ปราโมช

 

 

 

 

เพราะผมไม่ได้ทำอะไรให้ใคร .... ผมแค่ทำให้ตัวเองมีความสุขเพียงเท่านั้น

 

 

 

 

และยิ่งผมทำเช่นนั้น .... ผมก็กลับยิ่งสร้างความทุกข์ให้กลับผู้อื่นแทน ในทุกๆวันที่เราตื่นมาจนถึงนอนหลับ .... เรากลับพบว่าเรานั่งมองความทุกข์ที่เราไปสร้างไว้ให้ผู้อื่นแทน

 

 

 

 

ยังไม่เคยเห็นฝั่งตรงข้ามเสียทีครับ

 

 

 

 

 

ผมก็เลยมานั่งคิด .... เอาเหล้า Gold Label ที่ได้มาจากการไปเป็นวิทยากรเนี่ยแหล่ะครับ

ชงใส่โซดาเย็นๆ .... นั่งคนเดียวเงียบๆแล้วก็คิดถึงชีวิตของผมอย่างจริงๆจังๆบ้าง ลองคิดแล้วไม่โกหกตัวเองด้วยปณิธานของชีวิตดูบ้าง เอาแค่ความจริงเข้ามาตั้ง แล้วหารด้วยความซวย แล้วบวกด้วยความโง่

 

 

ก็จะได้ผลลัพธ์เท่ากับความล้มเหลวของ 25 ปีที่เราหายใจรดดินอยู่นี่เอง

 

 

 

ช่างน่าอนาถเสียจริงครับ เสียดายเวลาชีวิต และเวลาที่ผู้อื่นอุปการะตลอดมา

 

 

 

 

 

แต่จะไปตายเสียก็คงไม่ดีครับ .... คงทำให้ใครต่อใครที่รักผมเสียใจแย่ครับ

 

 

 

 

ปณิธานที่ตั้งไว้ก็คงยังไม่ล้มเลิกเสียหรอกครับ แต่ก็คงต้องใช้ชีวิตในไตรมาสที่สองของชีวิตอีกแบบแทน

 

 

 

ผมกลับมาเข้าใจชีวิตตัวเองตอนสายๆเสียหน่อยก็คือ ชีวิตผมมันเหมือนหมาป่าครับ

 

 

 

หมาป่านั้นเมื่อเกิดมันจะอยู่รวมกับฝูงของมัน แต่ซักพักแล้วบางตัวก็จะแยกออกมาอยู่ตัวเดียว เราจะเรียกหมาป่าเหล่านี้ว่า Lone Wolf (หมาป่าเดียวดาย ?)

 

 

เจ้า Lonewolf เนี่ย ... มันไม่ได้สนใจใยดีกับโลกข้างนอกหรอกครับ ... มันก็อยู่ของมันตัวเดียวนั่นแหล่ะครับ .... ทำสิ่งที่มันเชื่อ ... แต่ก็ไม่ไปทำร้ายใคร

 

 

 

 

เอาประสบการณ์ชีวิตตั้ง แล้วก็เอาความสันโดษมาเสริม ... เริ่มต้นทำอะไรคนเดีัยวบ้าง อยู่อย่างสงบบ้าง ลดทุกอย่างในชีวิตลงให้เหลือเพียงแค่เอื้อมมือถึงบ้าง

 

 

 

ไม่อยากเป็นภาระใครอีกครับ แค่นี้หนี้ก็บานไปถึงไหนต่อไหนแล้ว .... นั่งทำงานคนเดียวใช้หนี้ไปเรื่อยๆ หมดหนี้ก็อยู่มันคนเดียว เล่าเรื่องของเราคนเดียว

 

 

 

 

วันก่อนผมนั่งดูสารคดีเกี่ยวกับนักร้องท่านหนึ่งที่เคยอยู่แกรมมี่ ... ท้ายสุดก็ย้ายไปอยู่บ้านที่โคราช แล้วก็อยู่คนเดียว ทำอะไรมันคนเดียว แต่งเพลงคนเดียว เล่นมันทุกอย่างเองคนเดียว .... นั่งดูแล้วก็ร้องไห้

 

 

ร้องไ้ห้สมน้ำหน้าตัวเอง .... กว่าจะมาเจอความจริงก็ต้องเจ็บตัวเสียขนาดนี้

 

 

 

 

 

บริษัทนั้นผมก็คงทำมันไปเรื่อยๆครับ FuKDuK มันก็ยังเป็น FuKDuK อยู่้ แค่ไม่ได้รับใครเพิ่ม ใครไปก็ลดลง ลดลง งานก็จะน้อยลง พอเพียงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ มองหาความเล็กลงจนมันเล็กที่สุดที่จะเป็นไปได้

 

 

 

อาจจะเหลือเพียงผมคนเดียวก็ได้ครับ ?

 

 

 

 

 

แล้วผมก็คงจะเริ่มหาที่ตั้งในใจผมซักแห่งที่ผมจะหาความสุขจริงๆจากการอยู่คนเีดียวได้ .... เหมือนตอนผมเดินทาง ..... เดินทางไปกับความคิดตัวเอง .... บ้าๆบอๆ จะมีก็มี ไม่มีก็ไม่มี จะเกิดจะดับก็ช่างมัน .... เดินของเราไปเรื่อยๆ เงียบๆ .....

 

 

 

 

 

แล้วก็เข้าใจว่าโลกไม่ได้ต้องการให้ใครไปเปลี่ยนมันหรอกครับ ..... เราต่างหากที่อาจจะต้องการการเปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

 

จะว่าไปแล้วถึงจุดนี้แล้วผมก็อยากจะเขียนจบเสียทีนะครับ .... แต่แค่ว่าคืนนี้มันเงียบดีจริงๆครับ .... มันไม่มีอะไรมาทำให้ความคิดของผมไหลออกมาจากรูหูได้

 

 

 

 

 

ผมก็เลยไม่อยากจะหยุดเขียนมันเสียเช่นนั้นเองครับ ..... ถือว่าเป็นโบนัสชีวิตตัวเองที่ยังมีนิ้วให้นั่งจิ้มแป้นคีย์บอร์ดได้นะครับ

 

 

 

จะว่าไปแล้วในสมัยหนึ่งผมมีปัญหาใหญ่กับการเขียนมากๆครับ .... เพราะว่าผมไม่สามารถเขียนทันสิ่งที่ผมอยากเขียนได้เลย .... และนั่นทำให้ผมหงุดหงิดครับ

 

 

แต่เดียวนี้ผมสามารถเขียนที่อยากเขียนได้แล้ว .... และนั่นเองเป็นอิสระภาพที่ผมมีที่ไม่มีใครสามารถมาเทียบเคียงได้เลยครับ .... มันเป็นอะไรที่มีค่ากว่าการไปหย่อนบัตรเลือกตั้งหรือไปทำกฐินเสียอีกครับผม

 

 

 

เพราะผมสามารถเขียน ก ข ค ง จ ได้เร็วเท่ากับที่ผมพูด ... และคำพูดของผมมันก็เร็วเท่ากับที่ผมคิด .... กลายเป็นสารเสพติดชนิดหนึ่ง

 

 

 

เสพติดคีย์บอร์ดครับ ฮาๆ

 

 

 

แต่ช่วงหลังๆกลับพบว่าคีย์บอร์ดมันมักจะเร็วกว่าความคิดของผมนะครับ ..... ไม่ใช่เพราะเราพิมพ์เร็วขึ้นหรอกครับ

 

 

 

 

แต่ด้วยเหตุที่ว่าหัวของผมมันคิดอะไรไม่ออกมากกว่าครับ ... เดี๋ยวนี้จะเขียนอะไรก็ต้องคิด .... จะพูดอะไรมันก็ต้องระวัง .... พูดมากเดี๋ยวก็โดนว่า .... พูดน้อยก็โดนหาว่าหยิ่ง เป็นเตมีย์ใ้บ้ไปเสียได้ครับ

 

 

 

ชีวิตผมเลยกระดิกตัวไม่ค่อยได้เสียเท่าไหร่ครับ .... กลายเป็นควายกลางทุ่งที่ล้อมด้วยรั้วไฟฟ้าแรงสูงเสียซะงั้นครับ

 

 

 

 

ก็คงจะมีที่นี่นั่นแหล่ะมั้งครับ .... ถ้ามาเขียนทีไรก็จะรู้สึกว่าทุกส่วนของร่างกายมันยังสัมพันธ์กันดี .... ไม่มีความเชื่องกระเตื้องแบบเต่าให้เห็นครับ

 

 

 

 

 

นอกจากนี้แล้วยังแก้ไมเกรนที่ผมเป็นช่วงหลังๆได้ดีแท้ครับ .... ผมไม่ค่อยคิดเท่าไหร่หรอกครับว่ามันเป็นไมเกรน .... คิดว่าเป็นอาการแฮงค์จากการเที่ยวเมื่อช่วงคืนก่อนหน้าเสียมากกว่า

 

 

 

ช่วงนี้ผมไม่ค่อยมองวัยรุ่นเหมือนกับที่ผมเคยมองเท่าไหร่ครับ ..... ไม่ใช่เพราะว่าผมหมดศรัทธาในการมองสังคมอย่างที่มองครับ

 

แต่ผมคิดว่าพวกเค้าควรไปตายได้แล้วครับ ..... ชีวิตพวกเค้าดูท่าจะใช้จนคุ้มค่าแล้วครับ

 

 

ได้เที่ยว ได้แต่งตัว ได้กินชาบู หรือทำอะไรที่อยากทำเสียสิ้นแล้ว .... พอถามว่าชีวิตจะทำอะไร .... เค้าก็ตอบไม่ได้

 

 

ไม่ใช่เพราะไม่ได้คิด ... แต่เพราะอาจจะได้ทำที่อยากทำเสียหมดแล้ว ... ที่เหลือคือหาภาระมาให้เป็นภาระ หาหน้าที่มาให้เป็นหน้าที่ .... เพราะเราถูกสอนให้มีหน้าที่ .... แล้วพอมีหน้าที่จะได้รับผิดชอบคนอืี่นได้

 

 

 

ผมเห็นต่างเล็กน้อยครับ ..... ผมคิดว่าถ้าไปตายกันเสียให้หมดก็จะไม่มีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบใครอีก .... ไม่มีใครให้รับผิดชอบอีก .... แล้วก็จะเหลิือคนที่รักที่จะรับผิดชอบโลกมากยิ่งขึ้น

 

โรงงานอุตสาหกรรมมันก็จะไม่เกิด ... น้ำเสียก็จะไม่เสีย เพราะมันไปตายกันหมดแล้ว

 

 

ระหว่างที่เรากำลังสอนลูกหลานของเราให้สร้างภาระ สร้างความละโมภ ความโลภ ความตะกละ และความปราถนาที่จะมีชีวิตกับคำว่าเพิ่ม เพิ่ม เพิ่ม

 

 

ทั้งๆที่เด็กๆมันไม่ได้คิดอะไรแล้ว .... เราก็กลับใส่ให้เขา

 

 

ผมเลยคิดว่าการมองวัยรุ่นนั้นอาจจะต้องมองไปถึงโลกรอบๆเค้า .... ที่ทำให้เค้าฉลาดขึ้น .... ป้ายโฆษณาที่ทำให้เค้าอยากมีมากขึ้น หมาที่ขนเป็นปุยนุ่นมากขึ้น ทำให้เค้าอยากมีมาประดับบารมี

 

 

โอ๊ยยยยย จิปาถะ จิปาถะครับ

 

 

 

ดังนั้นผมก็เลยเลิกมองวัยรุ่นซะ ... จะมองก็แค่คนที่สวยๆตามประสาชาติพันธ์มนุษย์ถูกออกแบบมา

 

 

 

ส่วนผู้ใหญ่ก็ไม่อยากมองครับ .... เพราะมองกี่ครั้งก็ยังเหมือนเดิม .... มันเปลี่ยนไม่ได้เพราะว่ามันเปลีย่นไม่ได้ครับ .... เราจะทำให้เค้าเปลี่ยนได้อย่างไรในเมื่อเขาเชื่อว่าเขาจะไม่เปลี่ยน

 

 

เหมือนไปตะโกนใส่ก้อนหิน .... มันก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรหรอกครับ .... มีเราเสียอีกที่เจ็บคอต้องหายาอมมาเทกรอกปาก

 

 

 

ดังนั้นโลกมันก็ไม่มีอะไรน่ามองแล้วครับ .... ถ้าคุณหลายๆท่านสังเกตุดีๆ .... คุณเองกำลังมองอะไรบ้างในชีวิตคุณ ?

 

 

หน้าจอ Facebook .... หน้าจอมือถือ ...... คนสองสามคนที่พูดวกไปวนมากับเรื่องเดิมๆ หัวข้อเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงร้องไห้ของลูกคุณ เสียงเห่าของหมาคุณ ... เสียงเรียกของคนนั้นคนนี้ หรือเสียงโฆษณาละครที่พูดถึงเรื่องเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เรื่องสร้างสรรค์ก็เรื่องรักๆใคร่ๆไม่ก็เรื่องฆ่ากันเกลียดกันแกงกัน

 

 

ชีวิตมันน่าเบื่อไม๊ครับ ?

 

 

 

ผมเลยคิดว่าการไปตายซะให้หมดเลยก็คงจะดีครับ .... เพราะคุณใช้ชีวิตคุ้มแล้วครับ ... ที่เหลือก็แค่ใช้มันวนๆจนร่างกายมันสึกหรอแล้วก็เน่าให้เป็นเถ้าธุลีดินหรือปุ๋ยให้กับหญ้าแฝก

 

 

 

ไม่ได้คิดรุนแรงอะไรนะครับ .... ไม่ได้ชวนไปตายด้วยครับ .... ไม่ใช่ลัทธิ Heaven's gate หรอกครับ แต่แค่คิดว่าการที่เราเกิดมานั้นมันไร้ประโยชน์มากๆครับ

 

 

 

ถ้าใครศึกษาศาสนาก็จะรู้ครับว่าเราเกิดมาอย่างไร้ค่ามากๆครับ .... บ้างก็สอนให้เราทำความดีให้ผู้อื่น ... เพราะมันก็มีแค่นั้นที่มันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด บ้างก็ให้ไปนั่งดับทุกข์ปลีกตัวเองจากกิเลส บ้างก็เกื้อกุลหนุนซึ่งกันและกันให้เป็นปึกแผ่น

 

 

เพราะชีวิตพวกคุณมันไร้ค่ามากๆที่เกิดมาเป็นเช่นที่เกิด ..... ก็ต้องทำอะไรเสียหน่อยครับ

 

 

 

ผมเห็นแบบนี้ก็เอวังไปด้วยครับ ..... ช่วงนี้จะลดความทุกข์กับชาวบ้านหน่อยครับ ... แล้วก็ลดความทุกข์ให้ตัวเองบ้างครับ .... รู้สึกอยากลงโลกศพเร็วๆแล้วครับ

 

 

เพราะว่ายิ่งเราเรียนรู้มากขึ้น เรายิ่งค้นพบว่าเราควรจะอยู่น้อยลง ..... เรามันโง่มากขึ้นทุกๆครั้งที่เราค้นพบว่ามันน่าจะฉลาดขึ้น

 

 

 

 

 

พอจะเริ่มเข้าใจชีวิตของพระธุดงค์มากขึ้นครับ ..... แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าท่านจะเดินไปให้ยุงกัดท่านทำไมครับ

 

ผมก็ขออยู่บนเตียงผมนี่แหล่ะครับ .... แต่จะค่อยๆหายใจไปจนหมดลมดีกว่าครับ เพราะรู้แล้วครับว่ามันกก็ไม่ได้ต่างกันเสียเท่าไหร่นัก .... เพราะผมรู้ว่าผมไม่จำเป็นต้องดับทุกข์ ไม่จำเป็นต้องหาความสุขอะไรแล้ว

 

 

เพราะมันน่าเบื่อสิ้นดีครับ .... ยิ่งหายิ่งเครียด ยิ่งหนียิ่งเบื่อ ยิ่งเจอยิ่งยุ่ง โอย ....

 

 

 

 

 

 

พูดไปก็ชักจะปรัชญาสาำำไถครับ ... แต่ผมคิดอย่างนี้จริงๆนะครับ .... ประสบการณ์ชีวิตมันเริ่มกระซิบข้างหูผมว่าเราน่ะ "มันคนรกโลก" มากๆครับ

 

 

 

 

ผมก็เลยคิดว่าจะเล่าเรื่องน้อยลง มีคนดูน้อยลง การเล่าเรื่องสำหรับผมมันคือยาเสพติด ... ขณะเดียวกันมันก็เป็นภาระชาวบ้านด้วย

 

 

คิดว่าแค่ให้หากินได้ ไม่อดตาย ไม่ต้องขอเงินครอบครัว ใช้หนี้ให้หมด ก็พอแล้ว

 

 

จากนั้นก็จะอยู่จนไม่มีอะไรให้น่าห่วงแล้วก็คงไปแล้วครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ระหว่างนั้นทุกท่านก็อยู่ทรมานกันกับผมก่อนละกันครับ .... เพราะคงอีกนานครับกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งสำหรับคุณและผมครับ

 

 

 

 

 

 

 

ปล.ความจริงอยากพิมพ์ต่อนะครับ .... แต่เพราะภาระบ้าๆบอๆเยอะแยะนั่นแหล่ะครับ .... ไม่งั้นผมจะพิมพ์เรื่อยๆจนสลบคาคอมเลยทีเดียวครับ ฮาๆ

 

 

 

 

 

 

ขอบคุณครับ   สวัสดีครับ

 

adamy
12 พ.ย. 2010 เวลา 00:00 น.

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่